સીમાડો રડે છે… ભાંભરડા સંભળાતા નથી! તલ ના માલધારી બહાદુરખાનની કાળજાની કટકી ભૂરી-લાખીણી ગુમ!
અરે સીમાડાના માનવીઓ! કાન દઈને સાંભળો, આ એક માલધારીના કાળજાની ચીસ છે!
તલ ગામના ખમીરવંતા, દિલના દરિયાવ એવા જત બહાદુરખાન માટે એની ભેંસો કોઈ ઢોર નહોતી, એ તો એના ઘરની રોજીરોટી હતી, એના બાપ-દાદાની મિલકીયત હતી. સવારે જ્યારે ભૂરી અને લાખીણી ગળામાં ઘંટડીનો ટમ-ટમ અવાજ કરતી આંગણે આવે, ત્યારે જ બહાદુરખાનનો દિવસ ઉગતો. એ ભેંસો એના હાથે દોહાતી, એના જ અવાજે ભાંભરતી.
પણ એ અભાગી સાંજે શું થયું? સૂરજ આથમ્યો, અંધારું ઉતર્યું પણ આંગણે ભૂરી-લાખીણી પાછી ના ફરી. બસ, ત્યારથી આ માલધારીના જીવમાં જીવ નથી.
રાત-દિવસ એક કરીને બહાદુરખાન ઉઘાડા પગે તલના સીમાડા ખૂંદી વળ્યો છે. લૈયારીની કાંટાળી ઝાડીઓ, ઊંડી કોતરો, ખેતરો… એક પણ જગ્યા બાકી નથી રાખી. દૂર ક્યાંકથી ઘંટડીનો અવાજ આવે કે તરત દોટ મૂકે છે કે “આવી મારી ભૂરી!” પણ જઈને જુએ તો હાથમાં માત્ર ધૂળ અને આંખમાં આંસુ જ આવે છે.
આજે એ માલધારીની આંખો રોઈ રોઈને લાલ થઈ ગઈ છે. ગળું સુકાઈ ગયું છે. ગામે ગામ જઈને ભીની આંખે પૂછે છે, “એય ભાઈઓ… મારી લાખીણી ક્યાંય દીઠી?”
આ તો માલધારીની રોજીનો સવાલ છે!
🙏 તમામ કચ્છી ભાઈઓને હાથ જોડીને અપીલ 🙏
જો કોઈપણ ભાઈને, કોઈ માલધારી મિત્રને, કોઈ ખેડૂતને તલ, લૈયારી કે આજુબાજુના કોઈ પણ સીમાડામાં આ બે રૂપાળી ભેંસો ચરતી દેખાય, કોઈ વાડામાં બાંધેલી દેખાય, તો ખુદાના ખાતર તરત જ જાણ કરજો. તમારી એક નાની બાતમી એક ગરીબ માલધારીના ઘરની અમાનત પાછી લાવી શકે છે.
